U doet aan illegale straatraces, dat vinden wij een te groot risico en daarom accepteren wij u niet als klant. Waar wij dit op baseren? Heel simpel, wij hebben u en uw racebolide gezien op uw Facebook pagina.
Heeft u dan ook gezien dat dit niet de auto was die ik voor de verzekeringsaanvraag heb opgenomen en heeft u ook gezien dat deze race op een afgesloten circuit plaatsvond en er dus helemaal geen sprake was van een illegale race. Conclusie: Te kort door de bocht?
Vorige week verscheen er een bericht in het nieuws dat de betreffende verzekeraar Facebook als bron had gebruikt voor onderzoek naar eventuele fraude. Wel erg voorbarig om op basis van een aantal foto's conclusies te trekken. Want net als in elke volwaardige relatie is hoor en wederhoor en wederzijds vertrouwen de basis voor een gezonde relatie. In diezelfde week verscheen op Youtube een zelfgemaakt filmpje van een bizare dodenmansrit op de A10. Met maar liefst 240 km/h scheurde deze waaghals over het openbare asfalt.
Naar aanleiding hiervan ben ik mij dan ook gaan afvragen: In hoeverre is het wenselijk dat een verzekeraar gebruik maakt van sociale media voor fraudeonderzoek of het accepteren van een verzekeringsaanvraag?
Facebook en Youtube
Volgens onderzoek zou 11% van de ingediende schadeclaims frauduleus zijn. Voor motorrijtuigenverzekeringen alleen al praat je dan al snel over 400 miljoen op jaarbasis. Als met behulp van de in inzet van sociale media een procent van deze fraudeclaims wordt voorkomen, scheelt dat een slok op een borrel en scheelt dat aanzienlijk in de premie. Want uiteindelijk betalen we allen gezamenlijk de claims.
De poll die RTL Nieuws hield, is duidelijk: Maar liefst 73% van de stemmers vind het goed dat verzekeraars social media inzetten om te speuren naar fraudeurs.
Ontvangen premie en uitbetaalde schadeclaims hangen nauw samen. De essentie van verzekeren is in feite dat we met elkaar periodiek geld in een pot stoppen. Zo bouwen we gezamenlijk aan een appeltje voor de dorst. Wanneer één van ons op een gegeven moment schade heeft, staat die persoon er niet alleen voor en hoeft diegene de schade niet zelf op te hoesten: de schade wordt betaald uit de pot. Wij samen schieten hem/haar te hulp.
Kort gezegd wordt de hoogte van het periodieke bedrag in de pot (premie) bepaald aan de hand van wat er in het verleden aan schade is betaald en wat statistisch gezien de kans is op schade. Maar in hoeverre moeten er volgens jou frauduleuze schadeclaims worden meegenomen in deze berekening. Met andere woorden in hoeverre ben je bereid te betalen voor 'onterechte' schadeclaims?
Vertrouwen
Is wederzijds vertrouwen verantwoord? Of is het de plicht van verzekeraars om frauduleuze schadeclaims vaker in de kiem te smoren, om zo de gevraagde premie te kunnen verantwoorden?
Voor beide punten valt wat te zeggen. Het gebruik van social media moet naar mijn mening altijd ten gunste komen van de verzekerde zelf, niet zozeer voor de verzekeraar. Wederzijds vertrouwen is de basis voor een gezonde relatie. Tegelijkertijd betaal ik liever geen 'extra' premie voor een waaghals die met 240 km/h over de A10 raast.
